Kritische bedenkingen bij klinische mythes

Af en toe moeten klinische "universele waarheden" eens worden herbekeken en onder de loep gelegd.

Geneeskunde is nu eenmaal een dynamische wetenschap, en wat gisteren een waarheid als een fors gebouwd vrouwelijk herkauwer was kan vandaag zijn achterhaald.

Eén zo'n "waarheid" is dat lichte depressies niet reageren en dus niet te behandelen zijn met antidepressiva.

Dit is een niet voor de hand liggend gegeven: waarom zou lichte inflammatie minder goed reageren op een anti-inflammatoir middel dan een zware? Of waarom zou een lichte oesofagitis zich meer verzetten tegen een PPI dan een ernstige?

De stelling is terug te voeren op een publicatie (6) in "PLOS", die een zeer ruime weerklank vond in de media.

We hebben deze mythe even gewogen, en moeten toch concluderen dat ze wat te licht is bevonden.

Hoewel de praktische implicaties niet zo groot zijn - een depressie vereist altijd een ruime en multidisciplinaire aanpak waarvan de medicatie maar één aspect is - lijkt het toch belangrijk medische beslissingen op correcte gronden te baseren, en niet a priori bepaalde behandelingsmodaliteiten uit te sluiten op basis van uit drijfzand opgetrokken logica.